Niemand wordt zomaar PGB-budgethouder.
Het is niet iets wat je op een dinsdag bedenkt,
niet omdat je “toch tijd over hebt”,
en al helemaal niet omdat het leuk lijkt.
Je wordt PGB-budgethouder omdat er al veel is gebeurd.
Vaak meer dan mensen zien.
Je vroeg hier niet om
De meeste mensen die een PGB hebben:
- hebben een lange weg achter de rug
- kennen het zorgsysteem van binnen en van buiten
- hebben vaker uitleg gegeven dan ze ooit wilden
En nee, dat voelt niet als een roeping.
Het voelt eerder als: dit is wat er helaas nu nodig is.
En dan moet je kiezen, regelen, beslissen
Met een PGB krijg je vrijheid.
Maar ook verantwoordelijkheid.
Je moet:
- keuzes maken terwijl je al moe bent
- beslissen terwijl je eigenlijk rust nodig hebt
- overzicht houden terwijl je hoofd vol zit
Dat vraagt veel.
Meer dan vaak wordt erkend.
PGB-houder zijn is óók werk
Je bent niet “iemand die zorg krijgt”.
Je bent:
- organisator
- planner
- afweger
- werkgever
En dat terwijl je zelf degene bent die ondersteuning nodig heeft.
Of je moet een mantelzorger hebben en dat is voor jullie beide geen lichte rol.
Daarom is passende begeleiding zo belangrijk
Goede begeleiding snapt dit.
Snapt dat:
- je niet nog een systeem nodig hebt
- je niet alles uitgelegd wilt hebben
- je niet geholpen bent met druk of beloftes
Maar wel met:
- rust
- duidelijkheid
- iemand die naast je staat
- en begrijpt dat dit niet je hobby is
En ja — je mag het ook zat zijn
Je mag:
- moe zijn van regelen
- klaar zijn met formulieren
- geen zin hebben in “hoe gaat het echt?” gesprekken
Dat maakt je niet ondankbaar.
Dat maakt je mens.
Tot slot
PGB-budgethouder zijn is geen keuze uit luxe.
Het is een antwoord op een situatie die al best zwaar is.
Goede ondersteuning begint daarom niet bij oplossingen,
maar bij erkenning.
En die erkenning alleen al
kan soms al een beetje lucht geven.
