Achter het klagen:
je voelt je verdrietig, boos, teleurgesteld, angstig of gewoon onrustig. Het lijkt soms alsof alles tegenzit en dat het systeem waarin we leven – de zogenaamde eerste lijn, dokters, regels, advies – geen rekening houdt met hoe jij je voelt. Je “hoopt” eigenlijk gewoon een moment te hebben om te klagen, om te zeggen: “Dit is zwaar voor mij.” Help
En ja hier zit ook iets moois: achter het klagen zit altijd iets diepers. Het is niet alleen een klacht over een situatie, een symptoom of een patroon. Het is de persoon die nog steeds in jou aanwezig is, die gezien wil worden, die gehoord wil worden, zelfs als jij het gevoel hebt dat alles chaotisch is en dat het bos achter de bomen onzichtbaar is. en dat klagen mag want dat kan helpen.
Voor jou die klaagt: het is oké. Het is normaal om je emoties te uiten, om boos, verdrietig of angstig te zijn. Het is niet zwak, het is niet verkeerd. Het is jouw manier om te zeggen: “Er is iets dat aandacht nodig heeft.” En dat mag er zijn, zonder dat iemand meteen oplossingen aandraagt of je gevoelens wegwuift.
Voor jou die luistert: onthoud dat het achter de klacht altijd gaat om de persoon. Het gaat niet om de woorden zelf, maar om het hart dat erachter klopt. Luister, erken, laat voelen. Het is niet jouw taak om meteen alles op te lossen. Soms is aanwezig zijn en echt horen alles wat iemand nodig heeft.
Het mooie van deze dubbele kijk is dat het ruimte schept. Ruimte voor jou die voelt, ruimte voor jou die luistert, en ruimte voor het begrip dat het systeem waarin we leven misschien strak en functioneel lijkt, maar nooit volledig de mens kan omvatten, dat wel wil met goede intentie maar ook (een beetje) gevangen zit. En soms, als je dat kunt zien, ontstaat er (weer) een klein beetje ademruimte – en voor beiden. Want het is vaak gelukkiger te geven dan te ontvangen, hoorde ik iemand ooit zeggen : )
