Iedereen kent het wel: iemand voelt zich niet lekker, loopt tegen dingen aan, zit met een lastige situatie. Het eerste instinct van veel mensen is meteen advies te geven: “Doe dit”, “Probeer dat”, “Je moet zo en zo”. En ja, in onze maatschappij is de ‘eerste lijn’ vaak de dokter en zijn gevolg – een soort standaardroute waarin oplossingen snel worden aangedragen.
Maar hier zit een belangrijk detail: wat iemand in werkelijkheid nodig heeft, is niet direct een oplossing. Het is gehoord worden. Het is ruimte krijgen om te zeggen: “Ik voel me zo, en het voelt zwaar.” Dat noemen we vaak ‘klagen’, maar dat woord kan de lading verkeerd dekken. Het gaat niet om zeuren om aandacht, het gaat om erkennen van een ervaring.
Als je iemand wilt ondersteunen, is het eerste en belangrijkste etiquette: luister zonder meteen te adviseren of te corrigeren. Stel je open, laat ruimte voor gevoelens en erken wat er speelt. Pas daarna kun je, als er behoefte is, voorzichtig suggesties of ideeën geven.
Het mooie is dat dit niet alleen de ander helpt, maar ook jezelf. Door eerst te luisteren en te erkennen, geef je iemand de kans om zichzelf beter te begrijpen, en creëer je een veilige verbinding. Dat is vaak krachtiger dan direct met oplossingen te komen.
Kortom: in een wereld vol advies en quick fixes, kan luisteren zonder oordeel een van de meest waardevolle dingen zijn die je iemand kunt bieden. Soms is het enige wat iemand echt nodig heeft: dat jij er bent en luistert.
